كنزى بشرود و حزن : كان نفسى اوى اطلع دكتورة قلب عشان على قد ما اقدر انقذ امهات كتير صحيح محدش عرف ينقذ امى ساعتها بس كنت هفرح اوى بعد كل مرة اقدر انى انقذ فيها ام ولادها مستنينها ترجعلهم البيت بس بعدين اكتشفت الحاجة اللى كسر”تنى .. ان محدش هيكون واقف جمبى و يساندنى كل ما اقع محدش هيفتخر بنجاحى دموعها نزلت و هى بتفتكر ان امها قبل ما تمو.ت كانت اكتر واحدة بتشجعها على اى حاجة بتعملها و بتدعمها
علطول كانت واقفة فى دهرها كانت بتفهمها من غير ما تتكلم .. دموعها ذادت اكتر لما افتكرت تعب امها و قد ايه كانت بتعانى من مرضها و اللى كان بيوجعها اكتر انها كانت بتشوف امها و هى بتحاول تدارى المها عنها .. افتكرت اليوم المشؤوم يوم لما امها كانت بتعيط فى ح.ضنها و بتبو.س فيها كإنها كانت حاسة انها لما تخرج مش هترجع و فعلا حصل خرجت و مرجعتش افتكرت لما ابوها اخدها فى ح.ضنه و قالها انها فى مكان احسن من هنا ساعتها مصدقتش
فضلت اصرخ و ابكى و انا بنادى عليها .. مصدقتش هى وعدتنى انها عمرها ما هتسبنى .. كنت كل يوم بقف على باب البيت و استناها ترجع بس مبترجعش كنزى بق’هر لوالدها : ماما و حشتنى اوى يا بابا اخدها فى .ح.ضنه و قالها بتأثر : عيطى يا كنزى عيطى و طلعى كل اللى جواكى كإنها ماصدقت مسكت فى ح.ضنه جامد و فضلت تعيط و تخرج كل حزن السنين اللى جواها
كانت زينب واقفة و سامعه كل حاجة و دموعها نازلة بندم افتكرت لما كانت بتمنعها من الاكل و لما كانت فى الراحة والجاية تعايرها بامها افتكرت لما كانت بتربى فى منة بنتها الك’ره من ناحية كنزى لدرجة انها غارت منها و بقت تنتقدها و تضايقها كل شوية كل دا و كانت كنزى ساكتة مبتشتكيش حتى لابوها يمكن لانها كانت عارفة انها لو اشتكتله كان هيخذلها زى ما خذلها اخر مرة
كنزى و هى فى ح.ضن ابوها لمحت زينب و هى بتبصلها قامت بسرعة و دخلت اوضتها و زينب حاولت توقفها بس مقدرتش • تانى يوم فى بيت كنزى الباب خبط فكانت قريبة من الباب ففتحته لقت قدامها كريم و محمد و قصى بصت لقصى بتوتر و هى قلبها بيدق جامد و اتسمرت مكانها و معرفتش تعمل ايه يتبع….. ندم – كفاح💙 البارت الثامن حسن خرج من اوضته لقاها واقفة زى الصنم مبتتحركش
حسن بإستغراب : مالك واقفة كدا ليه بيبص مكان ماهى باصة لقى اصحابها و الرائد واقفين حسن بإبتسامة : اتفضلوا نورتوا و بعدين بص لكنزى بعدم فهم و قال : انتى ازاى موقفاهم على الباب كدا كريم بإستغراب : مش عارف يا عمى هى اول ما شفتنا بلمت كدا محمد بص عليها بمكر و بعدين بص لقصى و ابتدا يشك فيهم كنزى بتوتر : لا مفيش حاجة اتفضلوا اتدخلوا .. دخلت و هى بتحاول تتجاهل نظرات الغيظ و الغضب من قصى
محمد بخبث : عاملة ايه دلوقتى يا كنوزى بيبص على قصى لقاه بيبصله بحدة فابتسم بخبث اكبر كنزى بتوتر : زى ما انت شايف الحمد لله اتحسنت كتير محمد بتذكر : اه قبل ما انسى غمضى عيونك كدا كنزى بإستغراب : ليه كريم بمرح : ايه ياعم الجو دا انت هتقدملها خاتم جواز ولا ايه محمد بضيق : بس يا تافهه وانتى غمضى بس عيونك عاملك مفاجأه متاكد انها هتفرحك
كنزى غمضت عيونها بفضول و قصى كان بيبص عليهم بتركيز و من جواه كان بيولع محمد بابتسامة : فتحى عيونك كنزى فتحت عيونها بس صرخت بفرح و عدم تصديق كنزى بدموع : محمد انا مش عارفه اقولك ايه بجد شكرا محمد و هو بيحط سلسلة امها في ايدها : دا انا و كريم اللى المفروض نشكرك بفضلك انتى انقذتينا و انقذتى الفريق كله كريم بمرح : ايوا ياعم بقى على اللى هيبقى رائد قريب
كنزى بإستغراب : قصدك على مين محمد و كريم فى نفس الوقت : مبروك عليكى الترقية يا كنوزى كنزى بذهول و عدم تصديق : قصدكم ايه قصدكم انى هبقى رائد محمد : اه .. انتى تستاهلى اوى الرتبة دى يا كنزى حسن بفخر و دموع : هى دى بنتى مبروك يا حببتى فضلت تعيط بفرح و كانت راحة تح.ضنهم بس وقفت مكانها لما لقت ان قصى وقف قدامها و بصلها بحدة
رجعت لورا بتوتر لحد ما وسعت عيونها بصدمة لما سمعت كلامه قصى و هو بيكلم ابوها : عمى انا طالب الاذن منك انى اطلب ايد كنزى بنت حضرتك كريم كان بيشرب العصير اول ما سمع كلامه تف اللى فى بقه بصدمة و محمد ابتسم بفرح حسن بفرح : انا يشرفنى جدا انى استأمن بنتى مع واحد زيك .. ايه رايك يا كنزى كنزى بتوتر و احراج : ااا قصى بتفهم : عمى ممكن لو سمحت اتكلم معاها شوية على انفراد
حسن بتفهم : اه طبعا اتفضل يابنى قدامى و كنزى هتحصلك اهو • فى اوضة الصالون كانت قاعدة قدامه و بتفرك فى ايديها بتوتر و احراج و مش عارفه تبدا ازاى قصى : اسالى كل اللى انتى عايزة تساليه انا سامعك كنزى بتوتر : لو حصل نصيب ايه نظام شغلى قصى بتفهم : متقلقيش مش همنعك عنه عشان انا عارف انتى بتحبيه قد ايه كنزى فرحت من جواها جدا انه بيهمه هى بتحب ايه بس كان فى سؤال تانى شاغل تفكيرها
كنزى بتردد : اشمعنا انا قصى : هقولك بس بعد كتب الكتاب لو حصل نصيب كنزى : تمام